Maeklong Railway Market (Talat Rom Hup) – prowincja Samut Songkhram.

Maeklong Railway Market: Targowisko na torach i historia niesamowitego tajskiego uporu

Kiedy wydawało nam się, że Bangkok i Pattaya zaserwowały nam już wszystkie możliwe wizualne i zmysłowe skrajności, pojechaliśmy na zachód, do prowincji Samut Songkhram. To, co tam przeżyliśmy, zdefiniowało na nowo nasze pojęcie "ekstremalnych zakupów". Maeklong Railway Market to nie jest po prostu targ zlokalizowany gdzieś obok torów – to targ, który te tory pożarł, przetrawił i uznał za swój naturalny ekosystem.

Kto był pierwszy: jajko, kura czy pociąg? (Garść historii)

Zanim opowiemy Wam o tym, jak ten stalowy potwór niemal zjadł nam buty, musimy wspomnieć, dlaczego to miejsce w ogóle istnieje w tak absurdalnej formie. Wyobraźcie sobie, że ten rynek działał tutaj już w XIX wieku! Było to ogromne i prężne targowisko, na którym okoliczni mieszkańcy sprzedawali głównie ryby i owoce morza z pobliskiej Zatoki Tajlandzkiej. Wszystko zmieniło się w 1905 roku, kiedy to ówczesne władze postanowiły wybudować linię kolejową (Maeklong Railway), aby móc szybciej transportować świeży połów do stolicy.

Problem polegał na tym, że inżynierowie wytyczyli i poprowadzili tory dokładnie przez sam środek funkcjonującego targu. Władze zapewne zakładały, że kupcy po prostu się zwiną, spakują manatki i grzecznie przeniosą w inne miejsce. Ale w Tajlandii sprawy rozwiązuje się inaczej! Sprzedawcy stwierdzili najwyraźniej: "Aha, zbudowaliście nam tu tory? Spoko, po prostu będziemy musieli przesuwać nasze kosze o 15 centymetrów kilka razy dziennie". I tak zrobili! Nie ustąpili ani na krok, a ich upór dał początek jednemu z najbardziej unikalnych miejsc na świecie. Od ponad stu lat toczą tę codzienną, zsynchronizowaną do perfekcji walkę o przestrzeń z pociągami.

Adrenalina, zapach ryb i nasze zderzenie z lokomotywą

Nasze pierwsze odczucia po wejściu na targ? Ekstremalna klaustrofobia wymieszana z totalną fascynacją. Spacerując tam, dosłownie depczesz po drewnianych podkładach kolejowych. Przestrzeń jest tak ciasna, że słońce ledwo przebija się przez gąszcz zawieszonych nisko materiałowych zadaszeń. W powietrzu unosi się gęsty, ciężki od wilgoci zapach surowych ryb, świeżych ziół, dojrzałego duriana i palącego chili. Idziesz ostrożnie, chłoniesz ten specyficzny, azjatycki gwar, pot leje Ci się po plecach, aż nagle z oddali rozlega się ogłuszający ryk syreny.

To, co dzieje się później, to czysta uliczna magia. Nas ogarnęła lekka panika – rozglądaliśmy się nerwowo, gdzie by tu uciec, bo przecież tory to nie jest najlepsze miejsce na spacery, gdy zbliża się wielotonowa maszyna! Tymczasem tajscy sprzedawcy, z minami totalnie znudzonych pokerzystów, powoli zaczęli wstawać ze swoich stołeczków. Zaczyna się balet. W ułamku sekundy, niczym zsynchronizowane roboty, pociągają za ukryte sznurki, składają swoje potężne parasole (stąd lokalna nazwa Talat Rom Hup, czyli "Targ Składanych Parasoli") i bezbłędnie odsuwają kosze. Co lepsze – celowo układają warzywa tak płasko, by przejechały idealnie pod kołami wagonów i nie zostały zmiażdżone!

A potem wjeżdża ON. Pociąg. Wciskamy się w stragany, wciągamy brzuchy, chowamy aparaty i wstrzymujemy oddech. Maszyna mija nasze nosy dosłownie o milimetry. Czujesz uderzenie gorąca bijącego od rozgrzanego silnika, wibracje ziemi, słyszysz zgrzyt żelaza i czujesz na twarzy podmuch wiatru. Masz ochotę uszczypnąć się w ramię, żeby sprawdzić, czy to wszystko dzieje się naprawdę, czy właśnie grasz w jakimś szalonym filmie akcji.

Ostatni wagon ledwo mija naszą linię wzroku, a daszki natychmiast, jak na niewidzialnych sprężynach, wracają na swoje miejsce. Kosze lądują z powrotem na szynach, a sprzedawca tuż obok nas wraca do obierania owoców, jakby przed sekundą nie przetoczył się tędy potężny, stalowy potwór. Czas ewakuacji i powrotu do normy? Jakieś kilkanaście sekund. Zbieraliśmy nasze szczęki z torowiska jeszcze przez dobrą godzinę. Tego wariackiego doświadczenia po prostu nie da się podrobić!